Het verdict? Verandering!

Ik draai me om en neem nog een slok van mijn blik Redbull. De gevleugelde drank die ik moeilijker kan loslaten dan mijn achtentwintig sigaretten per dag of de drang om enkele honderden euro’s in een bingo-kast te proppen. De verslaving die het minst zichtbaar en voelbaar is, maar zeker zo schadelijk.

Eenzaam kijk ik uit over het verlaten station van Leuven. 02u48. Vrijdagavond, dus zelfs Leuven slaapt. De studenten zijn reeds huiswaarts gekeerd, de laatste trein is ruim een uur geleden al op stal gezet, klaar om gepoetst te worden en verwarmd de nacht door te brengen. En ik sta hier verkleumd op het perron, ook om de nacht door te brengen. Al werkend.

Lift in. Deur toe. Druk op 4. ‘Ding’. Deur open.

Dit is het dan. Hier zijn we. Mijn nieuwe habitat, noodgedwongen, voor de komende maanden. Of worden het jaren? Geen idee. Al kan de plaats van tewerkstelling al eens wisselen, net als de uren. Nog meer verandering. Niets blijft hetzelfde. Ook ik niet.

Ik ben veranderd en met mij ook alles wat ik ooit wist, want niets voelt nog hetzelfde. Ik moet alles – behalve dan mijn liefde voor Laura – terug in vraag stellen en in het licht plaatsen van mijn nieuwe ‘ik’, want die is in geen werelden te vergelijken met de oude versie. Die is anderhalf jaar geleden beginnen verdwijnen, samen met mijn papa.

Emotionele decompressie door middel van gegeneraliseerde angststoornissen…

Een verdict. Op papier, pijnlijk, confronterend. Een verklaring voor mijn plotse schrik in het donker. Mijn angst voor vreemde geluiden, mijn overgevoeligheid aan allerhande impulsen. En plots werd de droomjob een illusie, want met schrik in het donker kan je moeilijk treintjes besturen. Met pilletjes die je concentratie aantasten al helemaal niet.

Drie maanden was ik effectief buiten strijd. Drie maanden thuis. Een trimester van enorme vermoeidheid, twijfels, tranen en angst. Mijn hoofd onder het kussen stoppen – de handen die het kussen tegen mijn oren duwen – omdat ik buiten iets hoorde waar ik schrik van had. “Het is de kat maar”. Maar die kat, die ik altijd gewend was, joeg me de stuipen op het lijf. Een simpel etentje op restaurant wordt een hele overwinning als je je niet kan concentreren op je gesprekspartner omdat alle ándere gesprekken eveneens ‘triggers’ zijn.

Ik wou alleen zijn. Rust hebben. Ik wou niét alleen zijn. Onder de mensen komen. Ik wou slapen, maar ook niet (want in het donker werd ik bang). Ik wou lezen, maar vergat elke derde pagina wat er op de twee vorige pagina’s gebeurde. Ik wou een binaire puzzel invullen maar moest halverwege toegeven dat ik niet wist hoe ik verder moest. Ik wou alles, maar kon niets.

Ik. Zat. Vast.

Nu zijn we drie maanden verder. Ik ben maandag terug beginnen werken – op advies van de controlegeneesheer – en ik ben blij dat ik eindelijk terug een bezigheid en wat structuur heb. Als ‘noteerder’ ben ik sinds deze week de persoon die de collega-treinbestuurders in Leuven hun papieren overhandigt bij aanvang van hun dienst, de persoon die de verlofaanvragen inschrijft en de ziektemeldingen noteert. Ik heb nog contact met mijn collega’s, godzijdank, en ik zit niet ergens vast op een bureautje tussen vier muren. Ik kan me hier wel in vinden en ik mag blij zijn dat ik deze kans nog krijg, voor hetzelfde geld stond ik nu werkloos op straat. De nachten in Leuven neem ik er met plezier bij, er is geen mooier station om tijdens een korte wandelpauze foto’s van te nemen.

Daar ik langdurig (alvast meer dan een half jaar) medicatie moet nemen ter ondersteuning, word ik vast en zeker medisch afgekeurd voor veiligheidsfuncties. Ik zal het met een job als deze moeten doen of me in de toekomst moeten omscholen naar iets waar ik mezelf nog jaren in zie werken. Dat wringt, natuurlijk, maar ik moet realistisch zijn en aanvaarden wat er gebeurt. Rationeel lukt dat. Emotioneel daarentegen heb ik nog geen afscheid kunnen nemen van mijn droomjob. Maar nogmaals, ik zal moeten.

Nu wordt het ook werken aan mezelf. Aan die nieuwe versie, die andere Jan. Wekelijks de psycholoog bezoeken en babbelen, zoeken, wikken en wegen. Kijken welke stressfactoren vermeden kunnen worden, welke dingen me helpen en welke dingen net niet. Verdergaan waar ik een maand geleden mee begonnen ben: stoppen met roken, stoppen met mijn overdaad aan suikers, snoep, Cola en Redbull. Me verder uitleven in de fitness, ik had nooit gedacht dat het me zo zou meevallen. Denken waar ik naartoe wil met mezelf in de toekomst en wat me in het verleden allemaal tot dit punt in mijn leven gebracht heeft. Tijd nemen voor mezelf en voor Laura-en-mij, want ik besef dat al de rest zó vervlogen kan zijn. Me focussen op de dingen die ik kan en wil doen en me niet blindstaren op enkel de dingen die moeten, op het negatieve. Genieten van vrienden en familie om me heen en eindelijk ons huisje verbouwd krijgen. Maar vooral: terug rust zoeken. Berusting. In mezelf en het veranderde leven waar ik nu in sta. Met beide voeten, weliswaar, de kin omhoog en de borst vooruit.

Ik ga proberen meer te verwoorden. Woorden zijn altijd mijn uitweg, mijn houvast geweest. Ik zeg al jaren dat ik ga schrijven, misschien moet ik nu – met mijn vele dagelijkse gependel – maar eens de daad bij het woord voegen. Dit is al een mooi begin. Graag reactie, dan weet ik ook dat mijn schrijfsels ergens een publiek vinden. En misschien vind ik ergens in de reacties wel inspiratie voor een boeiend verhaal of een interessante anekdote.

9 thoughts on “Het verdict? Verandering!

  1. Heel moedig om dit neer te pennen en met de wereld te delen, Jan. Hopelijk vind je rust in het schrijven, én in alle andere dingen om je heen. Voor ons ben je niet zomaar ‘Jan-van-Laura’, maar een vriend, dus het is je van harte gegund om je beter te voelen en hier ooit op terug te kunnen kijken als ‘die moeilijke periode in mijn leven die ik achter me heb kunnen laten’. Keep writing!

  2. Janneman, keep on writing! Ik lees altijd vol bewondering hoe jij dingen kan verwoorden waar anderen misschien jaren over moeten nadenken. Zoek je rust in dat wat je graag doet en wie weet vormen de woorden zich tot een mooi geheel. Blijft het bij deze blog of wordt het een boek, dat maakt niet uit, zolang jij je er maar goed mee voelt. Ik weet zeker dat je bij iedereen die je ontmoet een voetafdruk achterlaat, bij mij heb je dat zeker gedaan. Goede moed en kop op kerel!

  3. Oh Janneke ik kan me vinden in verschillende dingen… ik heb namelijk ook een angststoornis. Ik heb mezelf bijna een jaar thuis opgesloten gehad, en medicatie en veel gesprekken hebben me uiteindelijk geholpen om terug positiever te kunnen kijken. Om terug verder en vooruit te kunnen kijken. Ik heb nog mijn moeilijke momenten, en ik moet evenzeer nog vechten tegen die angsten. Maar het gaat beter… altijd blijven geloven in jezelf. En genieten van alle kleine dingen en elke kleine overwinning. Fier zijn op jezelf voor elke stap die je zet, hoe klein dan ook! Dat heeft me ook geholpen. Je bent niet alleen! En je hebt een superdame aan je zijde staan. Daar moet je je zeker aan vast houden. ❤️

  4. Dikke knuffel Jan!
    Ik stuur haai op je af als compagnon voor de komende tijd, weet je nog?
    Geen idee waar die haai ooit vandaan kwam eigenlijk… Maar ik weet wel nog dat dat beest tussen ons beide werd ‘gestuurd’ als troost en steun! Dus bij deze. Je bent zeker niet alleen 🙂

  5. Heel veel sterkte en een spoedig herstel om mee te beginnen.

    Dapper om jezelf zo bloot te geven.

    Jammer dat je je droomjob niet meer kan uitoefenen, maar tegelijk ook goed dat je nu weer aan het werk kan en verder kan werken aan de toekomst.

    We blijven het hier volgen.

  6. Jan, jij kan als geen ander in mijn omgeving iets uit je pen laten vloeien dat zo aangenaam leest. Spijtig genoeg,te vaak, met een (voor jouw leeftijd ) sombere of droevige boodschap. Maar bovenal: blijf zo verder schrijven als je zo dingen een plaats kan geven.

  7. Jan, ik heb genoten van je woorden. Fijn, dat je dit durft schrijven en het kan toch niet anders dat dit helend is ! Weet je, elke medaille heeft 2 kanten, de donkere moeilijke kant en de betere. Ik hoop dat je je weg vindt en gelukkig wordt met de nieuwe Jan, misschien was die er al veel langer dan je dacht.

Geef een reactie